Handel online a prawo EU

Ostatnia aktualizacja: 28.11.2025

Handel elektroniczny a prawo EU

W obliczu dynamicznego rozwoju gospodarki cyfrowej na jednolitym rynku Unii Europejskiej, dostawcy usług pośrednich – w tym duże platformy internetowe, serwisy społecznościowe oraz wyszukiwarki internetowe – zostali objęci nowymi obowiązkami wynikającymi z szeregu unijnych regulacji.

Zmiany te, obejmujące m.in. akt o usługach cyfrowych (DSA), dyrektywy konsumenckie i przepisy dotyczące współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, mają na celu zwiększenie przejrzystości, zapobieganie nadużyciom podatkowym i zapewnienie równego traktowania sprzedawców korzystających z internetowych platform handlowych.

Poniżej przedstawiamy najważniejsze obowiązki wynikające z aktualnych aktów prawnych UE, których wykonanie jest kluczowe dla firm internetowych działających w ramach działalności gospodarczej na terenie całej UE.

---

Dyrektywa o handlu elektronicznym

Dyrektywa UE o handlu elektronicznym (2000/31/WE) od 25 lat ma zastosowanie do polskich przedsiębiorstw internetowych, zwłaszcza tych, które prowadzą sprzedaż do konsumentów w innych krajach UE. Wyznacza ona podstawy prawne dla oferowania usług cyfrowych ponad granicami i wprowadza podstawowe zasady prowadzenia zgodnej z przepisami strony internetowej zajmującej się handlem elektronicznym.

Najważniejszą zasadą dla B2C jest zasada kraju pochodzenia. Jeśli Twoja firma ma siedzibę w Polsce, zazwyczaj wystarczy przestrzegać polskiego prawa dotyczącego handlu elektronicznego, a nie 27 różnych przepisów krajowych. Oznacza to mniejsze ryzyko regulacyjne przy sprzedaży w całej UE, chyba że zagraniczny organ uzasadni wyjątek w konkretnym przypadku.

Nawet po wejściu w życie ustawy o usługach cyfrowych (DSA) dyrektywa nadal ma znaczenie. Wymaga ona od sklepów internetowych i platform podawania na swoich stronach internetowych jasnych i dostępnych informacji o firmie (np. nazwa firmy, adres, numer KRS lub identyfikator VAT). Reguluje również reklamę internetową: treści promocyjne muszą być wyraźnie oznaczone, a komercyjne wiadomości e-mail nie mogą wprowadzać w błąd ani być ukryte.

W zakresie realizacji transakcji i umów dyrektywa nadal wymaga od sklepów internetowych wyjaśnienia procesu składania zamówienia krok po kroku, umożliwienia korekty błędów przed zakupem, potwierdzenia zamówienia pocztą elektroniczną oraz określenia języków dostępnych dla transakcji. Są to obecnie standardowe oczekiwania wobec każdego dobrze zarządzanego sklepu internetowego.

Pierwotne zasady bezpiecznej przystani (dotyczące odpowiedzialności za treści użytkowników) zostały przeniesione do DSA, ale większość pozostałych przepisów dyrektywy pozostaje wiążąca. W Polsce przepisy te są wdrożone w ustawie o świadczeniu usług drogą elektroniczną, która nadal ma zastosowanie do większości internetowych przedsiębiorstw B2C.

Kluczowe zasady dyrektywy o handlu elektronicznym, które dotyczą Twojej firmy:

1. Zasada kraju pochodzenia – oferując usługi w całej UE, stosuj prawo polskie, chyba że inne państwo członkowskie interweniuje w uzasadnionym przypadku.
2. Przejrzystość działalności – podaj pełne dane firmy (nazwa, adres, rejestracja, adres e-mail do kontaktu) w widocznym miejscu na swojej stronie internetowej.
3. Komunikacja handlowa – wyraźnie oznaczaj reklamy, biuletyny i treści sponsorowane; unikaj ukrytego marketingu.

---

DSA (Digital Services Act) – ustawa o usługach cyfrowych

Ustawa o usługach cyfrowych (DSA), formalnie rozporządzenie (UE) 2022/2065, ustanawia zharmonizowane ramy prawne dla usług cyfrowych świadczonych w Unii Europejskiej.

Obowiązująca od 17 lutego 2024 r. ustawa DSA nakłada określone obowiązki na dostawców usług pośrednictwa, w tym usług hostingowych, platform internetowych i rynków internetowych.

Zakres stosowania

DSA ma zastosowanie do wszystkich dostawców usług pośrednictwa oferujących usługi odbiorcom w UE, niezależnie od miejsca ich siedziby (art. 2 ust. 1 DSA). Obejmuje to:

• Usługi czysto przewodowe (np. dostawcy dostępu do Internetu),
• Usługi buforowania (np. sieci dostarczania treści),
• Usługi hostingowe (np. dostawcy pamięci masowej w chmurze),
• platformy internetowe (np. platformy mediów społecznościowych, platformy handlowe).

Obowiązki dostawców usług hostingowych i platform internetowych

Dostawcy usług hostingowych i platform internetowych podlegają kilku obowiązkom wynikającym z DSA:

• Mechanizmy powiadamiania i działania: wdrożenie procedur powiadamiania o nielegalnych treściach i ich usuwania
• Przejrzystość warunków: jasne informowanie użytkowników o zasadach moderowania treści, w tym o algorytmicznych procesach decyzyjnych
• Wewnętrzne systemy rozpatrywania skarg: ustanowienie mechanizmów umożliwiających użytkownikom odwołanie się od decyzji dotyczących moderacji treści
• Wyznaczenie punktów kontaktowych: wyznaczenie punktów kontaktowych do komunikacji z organami i użytkownikami
• Reprezentacja prawna: dostawcy spoza UE muszą wyznaczyć przedstawiciela prawnego w UE.

Dodatkowe wymagania dotyczące platform internetowych

Platformy internetowe ułatwiające zawieranie umów na odległość między przedsiębiorcami a konsumentami są zobowiązane do:

• Weryfikować informacje o przedsiębiorcach: gromadzić i weryfikować istotne informacje o przedsiębiorcach korzystających z platformy
• Zapewniać identyfikowalność: zapewnić konsumentom dostęp do informacji o tożsamości przedsiębiorców przed zawarciem umowy
• Informować o systemach rekomendacji: ujawniać główne parametry systemów rekomendacji stosowanych na platformie.

Chociaż DSA ma bezpośrednie zastosowanie w całej UE, przepisy krajowe muszą wyznaczyć właściwe organy i określić procedury egzekwowania. W Polsce nowelizacja ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną jest nadal w trakcie prac legislacyjnych. Nadal monitorujemy postępy legislacyjne i projekty wniosków, aby zapewnić naszym klientom aktualne, praktyczne porady.

---

UCPD – dyrektywa w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych

Dyrektywa w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych (UCPD) jest podstawą unijnego prawa ochrony konsumentów, mającą na celu ochronę konsumentów przed nieuczciwymi praktykami biznesowymi i zapewnienie równych warunków działania dla przedsiębiorstw na całym rynku wewnętrznym.

Zakres i stosowanie

UCPD ma zastosowanie do wszystkich praktyk handlowych między przedsiębiorcami a konsumentami (B2C) mających miejsce przed, w trakcie lub po transakcji. Obejmuje ona szeroki zakres działań, w tym reklamę, marketing i taktyki sprzedaży, zarówno w Internecie, jak i poza nim.

Ogólny zakaz nieuczciwych praktyk

Praktyka handlowa jest uznawana za nieuczciwą, jeżeli:

• jest sprzeczna z wymogami należytej staranności zawodowej; oraz
• w istotny sposób zniekształca lub może zniekształcić zachowania ekonomiczne przeciętnego konsumenta.

Kategorie nieuczciwych praktyk

W dyrektywie wyróżniono dwie główne kategorie:

• Praktyki wprowadzające w błąd: Obejmują one działania lub zaniechania, które wprowadzają w błąd lub mogą wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta, skłaniając go do podjęcia decyzji, której w innym przypadku by nie podjął. Przykłady obejmują fałszywe informacje o właściwościach produktu, cenach lub zobowiązaniach przedsiębiorcy.
• Praktyki agresywne: obejmują one nękanie, przymus lub wywieranie nadmiernego wpływu, które w znacznym stopniu ograniczają swobodę wyboru konsumenta. Do tej kategorii należą takie taktyki, jak uporczywe niechciane namowy lub wykorzystywanie słabości konsumenta.

Praktyki umieszczone na czarnej liście

Załącznik I do dyrektywy zawiera wykaz praktyk handlowych uznanych za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Do najbardziej znanych przykładów należą:

• Fałszywe twierdzenia, że produkt jest w stanie wyleczyć choroby.
• Reklamowanie produktów podobnych do produktów konkurencji w sposób wprowadzający w błąd.
• Fałszywe twierdzenie, że produkt będzie dostępny tylko przez bardzo ograniczony czas, aby skłonić konsumenta do podjęcia natychmiastowej decyzji.

Ostatnie zmiany

Dyrektywa UCPD została zaktualizowana w celu uwzględnienia nowych problemów:

• Dyrektywa (UE) 2019/2161: Wprowadzono środki mające na celu poprawę egzekwowania przepisów i modernizację zasad ochrony konsumentów, które wejdą w życie 28 maja 2022 r.
• Dyrektywa (UE) 2024/825: Skupia się na zwalczaniu „greenwashingu”, zakazuje nieuzasadnionych twierdzeń dotyczących ochrony środowiska i nakłada obowiązek przejrzystości w zakresie zrównoważonego rozwoju produktów.

Obowiązki przedsiębiorstw

Przedsiębiorstwa muszą zapewnić, aby ich praktyki handlowe:

• Dostarczały konsumentom jasnych i dokładnych informacji.
• Unikały wprowadzających w błąd lub agresywnych taktyk.
• Były zgodne z konkretnymi zakazami określonymi w załączniku I.

Nieprzestrzeganie przepisów może skutkować podjęciem działań egzekucyjnych przez organy krajowe, w tym nałożeniem grzywien i nakazem zaprzestania nieuczciwych praktyk.

---

Dyrektywa Omnibus

Dyrektywa Omnibus (dyrektywa (UE) 2019/2161) wprowadziła istotne zmiany w przepisach dotyczących ochrony konsumentów w Polsce, które mają szczególny wpływ na handel internetowy. Jej celem jest poprawa przejrzystości w handlu elektronicznym, zwłaszcza w odniesieniu do obniżek cen i internetowych opinii konsumentów.

Jednym z kluczowych obowiązków sprzedawców internetowych jest prawidłowe przedstawianie obniżek cen. W przypadku ogłoszenia rabatu przedsiębiorcy muszą podać najniższą cenę obowiązującą w ciągu ostatnich 30 dni przed obniżką.

Przykład: Jeśli produkt był sprzedawany za 200 PLN w ciągu ostatnich 30 dni, a obecnie jest oferowany za 150 PLN, sprzedawca musi podać, że poprzednia najniższa cena wynosiła 200 PLN.

Obowiązek ten ma na celu zapobieganie sztucznemu zawyżaniu cen bezpośrednio przed promocją (praktyka często określana jako „fałszywe rabaty”).

Dyrektywa Omnibus ma również wpływ na prezentację opinii konsumentów. Przedsiębiorcy muszą informować konsumentów, czy i w jaki sposób weryfikują, czy opublikowane opinie pochodzą od rzeczywistych nabywców.

Przykład: Sklep internetowy musi wyjaśnić, czy opinie zostały zamieszczone przez zweryfikowanych klientów, czy też nie ma żadnego procesu weryfikacji.

Nieprzestrzeganie wymogów dyrektywy Omnibus może skutkować nałożeniem przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) znacznych kar administracyjnych w Polsce – do 10% rocznego obrotu przedsiębiorcy.

Zrozumienie i wdrożenie zasad dyrektywy Omnibus ma zasadnicze znaczenie dla przedsiębiorstw prowadzących działalność online, aby uniknąć ryzyka prawnego i utrzymać zaufanie konsumentów.

Trzy najważniejsze wskazówki dotyczące zgodności z dyrektywą Omnibus

• Zawsze podawaj poprzednią najniższą cenę z ostatnich 30 dni, reklamując rabat.
• Wyraźnie informuj konsumentów, czy recenzje produktów są weryfikowane i w jaki sposób odbywa się weryfikacja.
• Dokumentuj historię cen i procesy weryfikacji recenzji, aby być przygotowanym na ewentualne kontrole UOKiK.

Więcej informacji na temat dyrektywy Omnibus można znaleźć na tutaj.

---

Rozporządzenie w sprawie blokowania geograficznego

Rozporządzenie (UE) 2018/302 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie zwalczania nieuzasadnionego blokowania geograficznego i innych form dyskryminacji opartych na narodowości, miejscu zamieszkania lub miejscu prowadzenia działalności przez klientów na rynku wewnętrznym (powszechnie nazywane rozporządzeniem w sprawie blokowania geograficznego) obowiązuje od 3 grudnia 2018 r. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego ma na celu wyeliminowanie nieuzasadnionych barier w dostępie do towarów i usług online w Unii Europejskiej.

Kluczowe obowiązki przedsiębiorstw zajmujących się handlem elektronicznym

1. Równy dostęp do interfejsów internetowych

• Przedsiębiorstwa nie mogą blokować ani ograniczać dostępu do swoich stron internetowych na podstawie lokalizacji użytkownika, np. poprzez identyfikację adresu IP.
• Przekierowanie użytkowników do lokalnych wersji strony internetowej wymaga ich wyraźnej zgody.

2. Zakaz dyskryminacji w warunkach handlowych

• Zabrania się różnicowania warunków sprzedaży (np. cen, warunków płatności) dla klientów z różnych państw członkowskich UE, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione.

3. Zakaz odmowy sprzedaży

• Przedsiębiorstwa nie mogą odmawiać sprzedaży towarów lub usług klientom z innych państw członkowskich UE, jeśli są one oferowane klientom krajowym, chyba że istnieją uzasadnione przyczyny prawne lub techniczne.

Wyjątki

Rozporządzenie nie ma zastosowania do niektórych usług, w tym:

• Usługi audiowizualne, takie jak transmisje sportowe podlegające licencjonowaniu terytorialnemu.
• Usługi transportowe.
• Usługi finansowe.
• Usługi opieki zdrowotnej.
• Usługi hazardowe.
• Usługi świadczone przez notariuszy i komorników.

Wdrożenie w Polsce

Polska dostosowała swoje ustawodawstwo krajowe do rozporządzenia w sprawie blokowania geograficznego poprzez nowelizację ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o konkurencji i ochronie konsumentów. Za nadzorowanie zgodności z tymi przepisami odpowiada Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK).

Praktyczne zalecenia dla przedsiębiorstw

• Upewnij się, że Twoja strona internetowa jest dostępna dla użytkowników w całej UE bez nieuzasadnionych ograniczeń.
• Unikaj stosowania różnych warunków sprzedaży wobec klientów z różnych państw członkowskich UE, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione.
• Przed wprowadzeniem jakichkolwiek ograniczeń należy sprawdzić, czy nie są one sprzeczne z rozporządzeniem w sprawie blokowania geograficznego.

Przestrzeganie tych przepisów nie tylko zapewnia zgodność z prawem, ale także zwiększa zaufanie klientów i otwiera możliwości na szerszym rynku UE.

---

Rozporządzenie w sprawie transgranicznych usług doręczania paczek

Rozporządzenie (UE) 2018/644 w sprawie transgranicznych usług doręczania paczek – konsekwencje dla handlu elektronicznego

Rozporządzenie (UE) 2018/644, obowiązujące od 22 maja 2018 r., ma na celu zwiększenie przejrzystości i nadzoru regulacyjnego na rynku transgranicznej dostawy paczek w UE. Chociaż rozporządzenie dotyczy przede wszystkim logistyki i usług pocztowych, ma ono pośredni wpływ na przedsiębiorstwa handlu elektronicznego, wpływając na koszty dostawy i standardy usług, które są kluczowymi elementami łańcucha dostaw w handlu internetowym.

Zakres stosowania

Rozporządzenie ma zastosowanie do dostawców usług doręczania przesyłek zajmujących się co najmniej jednym z następujących etapów: odbiór, sortowanie, transport lub dystrybucja przesyłek o wadze do 31,5 kg. Wyjątki obejmują dostawców działających wyłącznie w jednym państwie członkowskim i dostarczających towary osobiście na podstawie umowy sprzedaży.

Obowiązki informacyjne

Dostawcy usług doręczania przesyłek są zobowiązani do przekazania następujących informacji swojemu krajowemu organowi regulacyjnemu (w Polsce: Urzędowi Komunikacji Elektronicznej):

• Dane identyfikacyjne przedsiębiorstwa, w tym status prawny, numer rejestrowy, numer VAT, adres siedziby oraz dane kontaktowe osoby odpowiedzialnej.
• Opis oferowanych usług doręczania przesyłek, w tym, w miarę możliwości, szczegółowa charakterystyka.
• Ogólne warunki świadczenia usług, w tym procedury reklamacyjne i wszelkie ograniczenia odpowiedzialności.

Ponadto do dnia 30 czerwca każdego roku dostawcy muszą zgłaszać:

• Roczny obrót z tytułu usług doręczania przesyłek, w podziale na usługi krajowe, przychodzące i wychodzące usługi transgraniczne.
• Liczba osób zatrudnionych w usługach doręczania paczek, w tym podział według statusu zatrudnienia.
• Liczba paczek obsługiwanych, w podziale na usługi krajowe, przychodzące i wychodzące usługi transgraniczne.
• Nazwy podwykonawców i informacje na temat świadczonych przez nich usług.
• Publicznie dostępne cenniki obowiązujące od 1 stycznia każdego roku, o ile są dostępne.

Przejrzystość cen

Wszyscy dostawcy usług transgranicznej dostawy paczek, z wyjątkiem tych, którzy są zwolnieni z tego obowiązku, muszą przekazać krajowemu organowi regulacyjnemu publiczne wykazy taryf obowiązujących od 1 stycznia każdego roku dla dostawy pojedynczych przesyłek pocztowych. Informacje te należy przekazać do 31 stycznia każdego roku. Krajowe organy regulacyjne przekazują następnie te wykazy do Komisji Europejskiej do 28 lutego, która publikuje je na specjalnej stronie internetowej do 31 marca.

Ocena taryf

Krajowe organy regulacyjne mają obowiązek ocenić, czy taryfy transgraniczne operatorów świadczących usługi powszechne są nieuzasadnione wysokie. Ocena ta uwzględnia takie czynniki, jak taryfy krajowe, koszty transportu i obsługi oraz standardy jakości usług.

---

Rozporządzenie w sprawie stosunków między platformami a przedsiębiorstwami – rozporządzenie P2B

Rozporządzenie (UE) 2019/1150, znane jako rozporządzenie P2B, weszło w życie 12 lipca 2020 r. Jego celem jest zapewnienie przejrzystości, uczciwości i przewidywalności w relacjach między platformami internetowymi a przedsiębiorstwami oferującymi towary lub usługi konsumentom.

Kluczowe obowiązki platform internetowych

1. Przejrzystość warunków

Platformy muszą zapewnić użytkownikom biznesowym jasne i zrozumiałe warunki świadczenia usług, w tym informacje na temat:

• kryteriów i metod stosowanych do tworzenia rankingów,
• warunków zawierania i rozwiązywania umów,
• dostępu do danych generowanych przez użytkowników biznesowych.

2. Niedyskryminacja

Platformy nie mogą traktować użytkowników biznesowych mniej korzystnie niż własne produkty lub usługi, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione.

3. Zawieszenie, ograniczenie lub zakończenie świadczenia usług

W przypadku podjęcia decyzji o zawieszeniu, ograniczeniu lub zakończeniu świadczenia usług platformy są zobowiązane do:

• przedstawienia użytkownikowi biznesowemu uzasadnienia tej decyzji na trwałym nośniku przed jej wdrożeniem,
• poinformowania go o dostępnych środkach odwoławczych.

4. Mechanizmy rozstrzygania sporów

Platformy muszą zapewnić:

• wewnętrzny mechanizm składania skarg,
• dostęp do alternatywnych metod rozstrzygania sporów, w tym mediacji.

5. Przejrzystość rankingów

Platformy muszą ujawniać kryteria i metody stosowane przy tworzeniu rankingów produktów lub usług oferowanych przez użytkowników biznesowych.

6. Dostęp do danych

Użytkownicy biznesowi mają prawo dostępu do danych generowanych w związku z ich działalnością na platformie, co umożliwia im analizę i optymalizację swoich działań.

Wyjątki

Rozporządzenie P2B nie ma zastosowania do:

• Usług czysto B2B,
• Platform peer-to-peer bez użytkowników biznesowych,
• Platform reklamowych, które nie pośredniczą w transakcjach z konsumentami,
• Oprogramowania SEO i programów blokujących reklamy.

Wdrożenie w Polsce

W Polsce nadzór nad zgodnością z rozporządzeniem P2B sprawuje Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK).

---

Dyrektywa w sprawie treści cyfrowych i usług cyfrowych

Dyrektywa w sprawie treści cyfrowych i usług cyfrowych (UE) 2019/770) wprowadza zharmonizowane przepisy w całej UE dotyczące umów między przedsiębiorcami a konsumentami (B2C) dotyczących treści cyfrowych lub usług cyfrowych.

Kiedy ma zastosowanie?

Dyrektywa reguluje umowy B2C dotyczące:

• treści cyfrowych (np. oprogramowania, aplikacji, muzyki, filmów, e-booków),usług cyfrowych (np. przechowywania w chmurze, platform streamingowych, mediów społecznościowych),
• towarów zawierających elementy cyfrowe tylko w zakresie, w jakim element cyfrowy jest aktualizowany (pozostała część podlega dyrektywie w sprawie sprzedaży towarów).

Przepisy mają zastosowanie niezależnie od tego, czy konsument płaci pieniędzmi, czy podaje dane osobowe w zamian za dostęp (np. tworząc konto).

Kluczowe obowiązki dostawców usług e-commerce

• Zgodność z umową: treści cyfrowe lub usługi muszą odpowiadać uzgodnionym cechom, działać prawidłowo, być kompatybilne z urządzeniami i pozostawać bezpieczne.
• Obowiązek aktualizacji: dostawcy muszą zapewniać aktualizacje zabezpieczeń i funkcjonalności przez cały okres obowiązywania umowy – lub przez „rozsądny czas” w przypadku dostaw jednorazowych.
• Środki zaradcze w przypadku niezgodności:
  • prawo do doprowadzenia do zgodności (np. naprawienie błędu),
  • obniżenie ceny lub rozwiązanie umowy w przypadku trwałych lub poważnych problemów.
• Ciężar dowodu: w ciągu pierwszego roku zakłada się, że wada istniała w momencie dostawy, chyba że udowodniono inaczej.
• Rozwiązanie umowy: Jeśli konsument rozwiąże umowę z powodu niezgodności, dostawca musi zwrócić pieniądze w ciągu 14 dni.
• Brak nieuczciwych zmian: Dostawcy nie mogą obniżać jakości funkcji ani ograniczać dostępu w trakcie trwania umowy, chyba że zostało to wyraźnie uzgodnione z wyprzedzeniem.

---

DAC7

Dyrektywa DAC7 wprowadza nowe obowiązki sprawozdawcze dla operatorów platform cyfrowych w Unii Europejskiej. Dyrektywa, która wejdzie w życie 1 stycznia 2023 r., ma na celu zwiększenie przejrzystości podatkowej i zwalczanie uchylania się od opodatkowania w gospodarce cyfrowej.

Zakres stosowania

DAC7 ma zastosowanie do platform cyfrowych ułatwiających następujące działania:

• Sprzedaż towarów
• Świadczenie usług osobistych
• Wynajem nieruchomości
• Wynajem środków transportu

Ważna uwaga: Zarówno operatorzy platform z siedzibą w UE, jak i niektórzy operatorzy platform spoza UE podlegają tym obowiązkom, jeśli mają sprzedawców podlegających zgłoszeniu lub prowadzą odpowiednią działalność w UE.

Obowiązki sprawozdawcze

Operatorzy platform są zobowiązani do gromadzenia i zgłaszania następujących informacji o sprzedawcach podlegających zgłoszeniu:

• Dane identyfikacyjne: imię i nazwisko, adres, numer identyfikacji podatkowej (NIP) i data urodzenia (w przypadku osób fizycznych) lub numer rejestracji działalności gospodarczej (w przypadku podmiotów).
• Dane finansowe: łączna kwota zapłacona lub zaksięgowana w danym kwartale, liczba odpowiednich działań oraz wszelkie opłaty, prowizje lub podatki potrącone lub naliczone przez platformę.
• Dane dotyczące nieruchomości: w przypadku działalności związanej z wynajmem – adres nieruchomości, numer ewidencyjny gruntu oraz liczba dni wynajmu.

Sprawozdanie należy złożyć do właściwego organu podatkowego do dnia 31 stycznia następującego po zakończeniu okresu sprawozdawczego.

Procedury należytej staranności

Operatorzy platform muszą wdrożyć procedury należytej staranności w celu identyfikacji sprzedawców podlegających zgłoszeniu i weryfikacji dokładności zebranych informacji. Obejmuje to uzyskanie ważnych numerów TIN i potwierdzenie statusu rezydenta sprzedawcy.

Kary za nieprzestrzeganie przepisów

Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z DAC7 może skutkować znacznymi karami, w tym grzywnami w wysokości od 5 000 000 PLN.

---

Dyrektywa w sprawie sprzedaży towarów

Dyrektywa (UE) 2019/771, znana jako dyrektywa w sprawie sprzedaży towarów (SGD), ustanawia jednolite zasady w całej Unii Europejskiej dotyczące umów sprzedaży towarów między przedsiębiorcami a konsumentami. Dyrektywa, która wejdzie w życie 1 stycznia 2022 r., ma na celu zwiększenie ochrony konsumentów i ułatwienie handlu transgranicznego poprzez harmonizację kluczowych aspektów umów sprzedaży.

Zakres i stosowanie

Dyrektywa ma zastosowanie do umów między przedsiębiorcami a konsumentami dotyczących sprzedaży towarów, w tym towarów zawierających elementy cyfrowe. Nie obejmuje ona dostaw treści cyfrowych ani usług cyfrowych, chyba że są one włączone do towarów lub z nimi powiązane i są niezbędne do ich funkcjonowania.

Kluczowe postanowienia

1. Zgodność towarów: Towary muszą być zgodne z umową, spełniając zarówno wymagania subiektywne (uzgodnione przez strony), jak i obiektywne (takie jak przydatność do określonego celu, jakość i trwałość).
2. Środki zaradcze w przypadku braku zgodności: Konsumenci mają prawo do doprowadzenia towarów niezgodnych z umową do zgodności poprzez naprawę lub wymianę. Jeśli jest to niemożliwe lub nieproporcjonalne, mogą oni mieć prawo do obniżenia ceny lub rozwiązania umowy.
3. Terminy: Sprzedawca ponosi odpowiedzialność za wszelkie niezgodności, które ujawnią się w ciągu dwóch lat od momentu dostawy.
4. Ciężar dowodu: Wszelkie niezgodności, które ujawnią się w ciągu jednego roku od dostawy, uznaje się za istniejące w momencie dostawy, chyba że udowodniono inaczej.