Przepisy e-commerce

Ostatnia aktualizacja: 27.11.2025

Dynamiczny rynek handlu elektronicznego w Polsce

Polska odgrywa kluczową rolę w rozwoju jednolitego rynku cyfrowego (DSM), będąc jednym z najszybciej rozwijających się rynków zakupów internetowych w Unii Europejskiej.

W 2024 r. prawie 80% polskich użytkowników Internetu deklarowało dokonywanie zakupów online, co świadczy o rosnącej popularności handlu elektronicznego. Oznacza to, że niemal 27 milionów osób dokonuje zakupów online za pośrednictwem różnych kanałów sprzedaży.

Dzięki silnej bazie konsumenckiej oraz dynamicznemu sektorowi małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), Polska stanowi atrakcyjny rynek dla działalności e‑biznesowej. Strategiczne położenie w Europie Środkowej czyni ją istotnym hubem logistycznym dla handlu transgranicznego. Zarówno globalni giganci, jak i regionalni liderzy rynku – tacy jak Allegro czy Amazon – znacząco rozbudowali swoją obecność w Polsce, dodatkowo przyspieszając rozwój sektora.

---

Ramy prawne: przepisy krajowe i unijne w zakresie e-commerce

Polski sektor e-commerce podlega dwupoziomowemu reżimowi prawnemu – z jednej strony stosowane są regulacje unijne ustanawiające ogólne zasady funkcjonowania rynku cyfrowego, z drugiej zaś – krajowe przepisy nakładające dodatkowe obowiązki dostosowane do lokalnych realiów.

Przedsiębiorcy muszą przestrzegać zarówno przepisów obowiązujących w całej UE, takich jak dyrektywa Omnibus, Akt o Usługach Cyfrowych (DSA) oraz ogólne rozporządzenie o ochronie danych (RODO), jak i kluczowych ustaw krajowych regulujących ochronę konsumentów oraz prowadzenie działalności gospodarczej.

Na poziomie krajowym fundamentalną rolę odgrywa ustawa o prawach konsumenta, która określa zasady transakcji internetowych, w tym prawa do odstąpienia od umowy, obowiązki informacyjne i zakaz stosowania nieuczciwych praktyk handlowych.

Ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów dodatkowo wzmacniają zabezpieczenia przed wprowadzającą w błąd reklamą i nieuczciwymi warunkami umownymi. Przedsiębiorstwa zajmujące się sprzedażą internetową muszą również uwzględniać przepisy Kodeksu cywilnego, który reguluje m.in. zawieranie umów, odpowiedzialność za wady oraz zasady gwarancji.

Ponadto, działalność sklepów internetowych musi być zgodna z ustawą o świadczeniu usług drogą elektroniczną, regulującą m.in. transakcje elektroniczne, zakaz spamu oraz standardy bezpieczeństwa. Przedsiębiorstwa prowadzące sprzedaż transgraniczną muszą również przestrzegać przepisów dotyczących podatku VAT zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług, a także stosować się do regulacji podatkowych obowiązujących na poziomie UE.

---

Kluczowe przepisy dotyczące handlu elektronicznego w Polsce

Szczególne przepisy Kodeksu Cywilnego

W Polsce zasady zawierania transakcji w ramach handlu elektronicznego określane są przede wszystkim przez Kodeks cywilny, a także przez przepisy szczególne dotyczące ochrony konsumentów oraz wdrożone do prawa krajowego dyrektywy unijne.

Kodeks cywilny zawiera kluczowe regulacje mające zastosowanie do transakcji zawieranych online – w szczególności w zakresie zawierania umów, odpowiedzialności stron oraz przysługujących im uprawnień.

Transakcje e-commerce opierają się w głównej mierze na zawieraniu umów sprzedaży lub umów o świadczenie usług, które podlegają ogólnym zasadom prawa zobowiązań. W zależności od rodzaju towarów lub usług oferowanych drogą elektroniczną, mogą mieć zastosowanie również przepisy szczególne – w szczególności w zakresie ochrony praw konsumentów.

Należy jednak zauważyć, że nie wszystkie transakcje online dotyczą konsumentów. Transakcje handlu elektronicznego mogą być również zawierane między przedsiębiorstwami (umowy B2B), do których nie stosuje się przepisów konsumenckich wynikających z prawa krajowego i unijnego. W takim przypadku warunki umowy są w przeważającej mierze kształtowane na zasadzie swobody umów.

Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, do umów zawieranych online stosuje się ogólne zasady prawa cywilnego.

Umowę e-commerce uznaje się za zawartą w chwili przyjęcia oferty kupującego przez sprzedawcę, co ma miejsce, gdy kupujący składa zamówienie, a sprzedawca potwierdza jego przyjęcie (art. 66¹ Kodeksu cywilnego). Korzystanie z automatycznych systemów obsługi zamówień nie wpływa na ważność zawarcia umowy, jeżeli potwierdzenie przyjęcia oferty zostało skutecznie przesłane drogą elektroniczną.

Prawo polskie uznaje skuteczność składania oświadczeń woli w formie elektronicznej, pod warunkiem że treść takiego oświadczenia w sposób jednoznaczny wyraża wolę strony. W praktyce oznacza to, że czynności takie jak kliknięcie przycisku „Kup teraz” lub „Potwierdź zamówienie” są uznawane za skuteczne zawarcie umowy zgodnie z art. 60 i 61 Kodeksu cywilnego.

---

Ustawa o prawach konsumenta

Prowadzenie działalności e-commerce w Polsce wymaga ścisłego przestrzegania zasad określonych w ustawie z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Ustawa ta, w znacznej mierze zharmonizowana z prawem Unii Europejskiej, ustanawia przejrzyste ramy ochrony konsumentów w transakcjach zawieranych na odległość. Dla przedsiębiorców prawidłowe stosowanie tych regulacji ma kluczowe znaczenie – nie tylko ze względu na obowiązki prawne, ale również dla budowania zaufania klientów i ograniczania ryzyk prawnych.

Poniżej przedstawiono przykładowe obowiązki, które muszą spełniać przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż internetową:

1.Obowiązki informacyjne przed zawarciem umowy

Przed zawarciem umowy przedsiębiorcy muszą przekazać konsumentom wyczerpujące informacje w jasny i zrozumiały sposób (art. 12). Obejmują one między innymi:

• główne cechy produktu lub usługi,
• całkowitą cenę (wraz z podatkami i kosztami dostawy),
• dostępnych metod płatności,
• procedury reklamacyjne
• oraz prawo do odstąpienia od umowy.

Przykład: Sprzedawca oferujący elektronikę za pośrednictwem strony internetowej musi z wyprzedzeniem poinformować klientów o specyfikacji technicznej laptopa, całkowitej cenie (z podatkiem VAT i kosztami wysyłki) oraz sposobie składania reklamacji.

2.Prawo do odstąpienia od umowy w ciągu 14 dni

Konsumenci mają prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość bez podania przyczyny w ciągu 14 dni od otrzymania towaru (art. 27). Przedsiębiorstwa muszą poinformować konsumentów o tym prawie i dostarczyć wzór formularza odstąpienia od umowy.

Przykład: Jeśli klient kupi kurtkę przez Internet, ale po dostawie zmieni zdanie, może ją zwrócić w ciągu 14 dni bez podania przyczyny.

3.Potwierdzenie zawarcia umowy na trwałym nośniku

Po zawarciu umowy przedsiębiorcy muszą potwierdzić jej warunki i kluczowe informacje na trwałym nośniku, np. w wiadomości e-mail (art. 21). Chroni to osoby dokonujące zakupów online, zapewniając im dostęp do pełnych szczegółów umowy po dokonaniu zakupu.

Przykład: Po zakończeniu transakcji konsument powinien otrzymać wiadomość e-mail z potwierdzeniem zamówienia, instrukcjami dotyczącymi odstąpienia od umowy oraz wszystkimi wymaganymi prawem szczegółami.

Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących ochrony konsumentów może skutkować wysokimi karami. Za monitorowanie i egzekwowanie tych przepisów odpowiedzialny jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Kary mogą obejmować grzywny i nakazy zaprzestania niezgodnych z prawem praktyk.

Zawarcie umowy w polskim handlu elektronicznym opiera się przede wszystkim na przepisach Kodeksu cywilnego, który określa formalne wymagania dotyczące zawierania umów. Jednak Ustawa o prawach konsumenta nakłada dodatkowe, bardziej szczegółowe obowiązki dotyczące treści umowy, szczególnie w odniesieniu do praw konsumentów.

Kiedy konsument wyraża chęć zawarcia umowy na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, przedsiębiorca musi w jasny i zrozumiały sposób podać następujące (przykładowe) informacje:

• Główne cechy usługi: szczegółowy opis usługi, jej przedmiot oraz sposób komunikacji z konsumentem.
• Informacje o przedsiębiorstwie: dane identyfikacyjne przedsiębiorstwa, w tym organ rejestrujący i numer rejestru, adres siedziby oraz dane kontaktowe (adres e-mail, numer telefonu, numer faksu).
• Całkowita cena i opłaty: całkowity koszt usługi, w tym podatki i wszelkie dodatkowe opłaty (np. koszty szybszej dostawy). W przypadku umów na czas nieokreślony lub umów opartych na subskrypcji przedsiębiorca musi również określić całkowitą cenę i okresowe płatności.

---

Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną

Świadczenie usług elektronicznych na polskim rynku e-commerce oznacza coś więcej niż tylko uruchomienie własnego sklepu internetowego – wymaga ścisłego przestrzegania ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną z dnia 18 lipca 2002 r.

Zgodnie z dyrektywami UE w sprawie usług społeczeństwa informacyjnego, ustawa ta określa,

• co należy przekazać użytkownikom,
• w jaki sposób można się z nimi komunikować,
• kiedy nie ponosi się odpowiedzialności za treści, które zamieszczają,
• oraz w jaki sposób należy postępować z ich danymi osobowymi.

Poniżej znajduje się zwięzły przewodnik napisany jasnym, profesjonalnym stylem.

Regulamin świadczenia usług

Każdy podmiot świadczący usługi online zobowiązany jest do opublikowania regulaminu jeszcze przed zawarciem elektronicznej umowy. Regulamin ten powinien w sposób jasny określać:

Zakres oferty online

• Oferta: prosta lista produktów online lub usług.
• Wymagania techniczne: minimalne wymagania dotyczące oprogramowania, przeglądarki lub urządzenia.
• Zabronione treści: na przykład mowa nienawiści, naruszenia praw autorskich lub złośliwe oprogramowanie.
• Sposób zawierania i rozwiązywania umów: np. „Klikając „Zgadzam się”, zawierasz wiążącą umowę” i „Możesz anulować w dowolnym momencie”.
• Procedury reklamacyjne: instrukcje krok po kroku i dane kontaktowe działu pomocy technicznej.

Wskazówka: Regulamin powinien być łatwo dostępny na stronie sklepy – najlepiej w widocznym miejscu obok przycisku zakupu lub rejestracji. Zapewnia to wygodne rozwiązania dla użytkownika.

Obowiązki informacyjne i transparentność

Równie ważne jest zapewnienie pełnej przejrzystości przed świadczeniem jakiejkolwiek usługi. Na każdej platformie internetowej, na której użytkownicy rejestrują się, subskrybują lub dokonują płatności, należy wyraźnie podać:

• Tożsamość: nazwę firmy, siedzibę (lub miejsce zamieszkania), pełny adres.
• Dane kontaktowe: co najmniej jeden adres e-mail.
• Numery rejestracyjne: NIP oraz, w stosownych przypadkach, wpis do KRS lub CEIDG.
• Licencje zawodowe: organ wydający i numer licencji dla działalności regulowanej.
• Kwalifikacje zawodowe: w stosownych przypadkach (np. prawnicy, architekci) podaj swój tytuł, organizację zawodową, numer rejestru i kodeks etyczny.

Rzetelna reklama

Promując coś w Internecie, czy to za pośrednictwem poczty elektronicznej, banera reklamowego, czy postu w mediach społecznościowych, ważne jest, aby odbiorcy mieli jasność, że jest to reklama.

• Oznacz ją: użyj wyraźnego napisu „Reklama” lub „Promocja”.
• Podaj nazwę sponsora: zawsze podaj, kto stoi za promocją, np. nazwę firmy, oraz adres e-mail, na który można kierować pytania.
• Wyjaśnij ofertę: wyraźnie określ, na czym polega promocja, np. „20% zniżki na pierwszy miesiąc”, i podaj wszystkie ważne szczegóły, takie jak termin ważności lub warunki („ważne do 31 lipca, obowiązują warunki”).
• Podaj szczegóły: np. koszty wysyłki, ograniczenia dotyczące zapasów lub terminy ważności.

Spełnienie tych obowiązków to nie tylko kwestia zgodności z prawem – to ochrona użytkowników, wzmocnienie reputacji i zabezpieczenie przed karami lub działaniami egzekucyjnymi ze strony UOKiK lub organu ochrony danych.

Więcej informacji o prawie reklamy można znaleśź tutaj.

Kiedy nie ponosisz odpowiedzialności za treści użytkowników?

Prawo uznaje, że monitorowanie każdego pliku, komentarza lub wiadomości udostępnianej przez użytkowników nie jest możliwe. Nie ponosisz odpowiedzialności, jeśli:

• Działasz jako kanał transmisyjny: po prostu przekazujesz dane (jak dostawca usług internetowych przekazujący wiadomości e-mail), nie tworząc ich ani nie zmieniając.
• Przechowujesz treści tymczasowo: tymczasowo przechowujesz kopie w celu przyspieszenia dostępu (jak CDN), nie modyfikując treści – i usuwasz je po otrzymaniu powiadomienia o problemie.
• Jesteś hostem: zapewniasz przestrzeń serwerową do przesyłania plików, nie masz wiedzy o żadnych niezgodnościach z prawem, a po uzyskaniu informacji o niezgodnych z prawem materiałach szybko działasz w celu uniemożliwienia dostępu.

Podstawowe zasady przetwarzania danych

Można gromadzić wyłącznie dane niezbędne do nawiązania, zarządzania lub zakończenia relacji usługowej: imię, adres, e-mail i dane do przelewów bankowych. Każde dodatkowe przetwarzanie — np. w celu wysyłania ofert online lub prowadzenia działań marketingowych — musi być oparte na odrębnej zgodzie. Pola wymagane i opcjonalne muszą być wyraźnie rozdzielone, a całość zgodna z RODO i wymogami bezpieczeństwa.

---

Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów

Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów jest podstawowym instrumentem prawnym regulującym uczciwe funkcjonowanie rynku. Upoważnia ona Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) do zapobiegania praktykom antykonkurencyjnym i ochrony interesów konsumentów, co ma coraz większe znaczenie dla platform handlu internetowego i przedsiębiorstw internetowych.

W sektorze handlu elektronicznego B2C ustawa ta pełni dwie główne role:

1.Ochrona konsumentów przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi

Prezes UOKiK nadzoruje przestrzeganie praw konsumentów. Podmioty prowadzące działalność handlową w Internecie muszą unikać praktyk uznanych za nieuczciwe, wprowadzające w błąd lub agresywne na mocy przepisów sektorowych (takich jak ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji).

UOKiK może interweniować w przypadkach ukrytych opłat, wprowadzających w błąd promocji, nieuczciwych praktyk lub braku jasnego informowania konsumentów o przysługujących im prawach, takich jak odstąpienie od umów zawieranych na odległość (art. 24 (2) w związku z art. 24(1)). Są to praktyki, które mogą zniekształcać proces kupowania i decyzje potencjalnych klientów.

Co ważne, UOKiK może wszcząć postępowanie z urzędu i nałożyć wysokie kary administracyjne – do 10% obrotów z poprzedniego roku (art. 106(1)).

W przypadku handlu elektronicznego B2C wzmacnia to potrzebę jasnych warunków i przejrzystego marketingu.

2.Zakaz zachowań antykonkurencyjnych

Platformy internetowe muszą również unikać naruszania zasad konkurencji. Ustawa zakazuje nadużywania pozycji dominującej (art. 9) oraz porozumień antykonkurencyjnych (art. 6), w tym praktyk takich jak zmowy cenowe lub porozumienia o wyłączności, które w nieuzasadniony sposób ograniczają konkurencję. Na przykład rynek faworyzujący własne produkty w stosunku do produktów sprzedawców zewnętrznych bez uzasadnienia może budzić obawy dotyczące nadużywania pozycji dominującej.

Również w przypadku handlu elektronicznego pomiędzy przedsiębiorstwami (B2B), ustawa chroni przed nadużywaniem pozycji dominującej (np. przez platformy faworyzujące własną ofertę kosztem zewnętrznych sprzedawców), porozumieniami ograniczającymi konkurencję (np. ustalanie cen czy nieuzasadnione umowy wyłączności), co utrudnia pojawianie się konkurencyjnych ofert na rynku.

Podsumowując, przedsiębiorstwa internetowe muszą zapewnić zarówno przejrzystość dla konsumentów, jak i uczciwość rynku, aby działać legalnie w Polsce, niezależnie od tego, czy mają siedzibę w Polsce, czy nie. Więcej informacji na temat ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów można znaleźć tutaj.

---

Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

Polska ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) odgrywa kluczową rolę w regulowaniu handlu elektronicznego. Ustawa definiuje nieuczciwą konkurencję jako każde działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi praktykami, które zagraża lub narusza interesy innego przedsiębiorcy lub konsumenta (art. 3). Stanowi istotny akt prawny z perspektywy prowadzenia biznesu e-commerce w Polsce.

W handlu elektronicznym wprowadzająca w błąd reklama stanowi kluczowe ryzyko.

W sektorze e-commerce szczególne ryzyko wiąże się z reklamą wprowadzającą w błąd. Zgodnie z art. 16 reklamy nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd co do istotnych cech – takich jak cena, jakość, pochodzenie czy temat produktu. Typowe naruszenia obejmują

• fałszywe obniżki cen,
• wyolbrzymianie zalet produktu,
• stosowanie haseł typu „ograniczona ilość” bez uzasadnienia
• oraz ukrywanie kosztów do końcowego etapu procesu kupowania.

Podobnie fałszywe przedstawianie produktów – takie jak podawanie nieprawdziwych informacji o materiałach, wydajności lub zgodności z przepisami prawa – jest zabronione na mocy art. 10. Takie praktyki mogą zaburzać relacje z potencjalnymi klientami, osłabiać zaufanie i utrudniać sprzedawanie produktów w sposób uczciwy.

Nieuczciwe techniki manipulacji, jak tzw. „dark patterns” (ukryte opłaty, utrudnione anulowanie zamówienia, sztuczne pilne komunikaty) – choć nie są wyraźnie wymienione, mogą stanowić nieuczciwe praktyki zgodnie z art. 3, jeśli manipulują zachowaniem konsumentów wbrew dobrym praktykom. Ukrywanie obowiązkowych kosztów do późnego etapu procesu realizacji transakcji jest szczególnie delikatną kwestią i może stanowić naruszenie zarówno art. 10 (informacje wprowadzające w błąd), jak i art. 16 (reklama wprowadzająca w błąd).

Manipulowanie opiniami klientów – poprzez fałszywe recenzje lub ukrywanie negatywnych opinii – stanowi naruszenie art. 14. Zarówno publikowanie fałszywych informacji o sobie, jak i dyskredytowanie konkurentów poprzez sfabrykowane oceny są formami nieuczciwej konkurencji, które podlegają sankcjom.

Takie działania wpływają negatywnie na rynek i zaburzają ocenę konkurencyjnych ofert. Dlatego polskie organy regulacyjne (UOKiK) aktywnie zwalczają takie praktyki.

Reklama porównawcza jest dozwolona tylko wtedy, gdy jest obiektywna, weryfikowalna, nie wprowadza w błąd i nie dyskredytuje konkurentów w nieuczciwy sposób (art. 16 ust. 3). W przeciwnym razie grozi to roszczeniami prawnymi z tytułu nieuczciwej konkurencji.

Chociaż ustawa chroni głównie relacje B2B, wiele przepisów pośrednio chroni konsumentów. Nieuczciwe praktyki szkodzą zarówno nabywcom, jak i uczciwym przedsiębiorcom. Poszkodowane strony mogą dochodzić środków prawnych, w tym nakazów sądowych, odszkodowań lub zwrotu bezpodstawnie uzyskanych korzyści (art. 18).

Podsumowując: operatorzy e‑commerce w Polsce muszą zapewniać szczegółowe opisy, przejrzystość warunków i zgodność z ustawą w całym łańcuchu działań — od prezentacji sam produktu, przez realizację zamówienia, po reklamacje. Dzięki temu możliwe jest uczciwe konkurowanie na rynku oraz budowa zaufania wśród większej liczby klientów, zarówno w sieci, jak i w sklepie stacjonarnym.

Więcej informacji na temat ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji można znaleźć tutaj.

---

Prawo komunikacji elektronicznej

Zakres i zastosowanie do platform handlu elektronicznego

Polskie Prawo komunikacji elektronicznej (PKE) obowiązuje od 10 listopada 2024 r. i wprowadza kompleksowe regulacje dotyczące komunikacji elektronicznej, wdrażając przepisy unijnego Europejskiego Kodeksu Łączności Elektronicznej. Chociaż PKE jest ustawą telekomunikacyjną, wyraźnie reguluje ona komercyjną komunikację internetową – w tym marketing prowadzony przez przedsiębiorstwa handlu elektronicznego – a nie tylko tradycyjnych operatorów telekomunikacyjnych.

Każda firma prowadząca platformę handlu elektronicznego lub usługę internetową skierowaną do polskich konsumentów (B2C) musi przestrzegać wymogów PKE dotyczących ochrony konsumentów w zakresie komunikacji handlowej i zgody. Kluczowe obowiązki mają zastosowanie zwłaszcza w kontekście B2C, podczas gdy działalność B2B pozostaje w praktyce mniej regulowana.

Poniżej przedstawiono przykłady obowiązków wynikających z PKE dla handlu elektronicznego:

Zgoda na otrzymywanie komunikatów handlowych

Zgodnie z art. 398 PKE wysyłanie niechcianych informacji handlowych (np. e-maili, SMS-ów, automatycznych połączeń telefonicznych) przy użyciu urządzeń końcowych telekomunikacyjnych lub automatycznych systemów telefonicznych jest zabronione bez uprzedniej, wyraźnej zgody odbiorcy.

Zgoda musi być:

• udzielona dobrowolnie
• Konkretnie udzielona na dany kanał komunikacji
• świadoma i jednoznaczna (odniesienie: art. 400 PKE, stosujący zasady zgody zawarte w RODO).

Przykładowe kanały wymagające zgody:

• Biuletyny e-mailowe
• Promocje SMS
• Połączenia telemarketingowe
• Aplikacje do przesyłania wiadomości (np. WhatsApp).

Wstępnie zaznaczone pola lub domniemana zgoda (np. milczenie) nie są wystarczające.

Wskazówka dotycząca zgodności: Należy uzyskać oddzielną zgodę dla każdego kanału komunikacji (np. oddzielne pola wyboru dla wiadomości e-mail i SMS).

Zgoda na pliki cookies i śledzenie urządzeń (art. 399 PKE)

Zgodnie z art. 399 PKE przechowywanie lub uzyskiwanie dostępu do jakichkolwiek informacji (takich jak pliki cookie) na urządzeniu użytkownika jest dozwolone tylko wtedy, gdy:

• użytkownik otrzyma jasne i zrozumiałe informacje o celu przechowywania/uzyskiwania dostępu,
• użytkownik wyrazi uprzednią zgodę,
• zgoda może zostać udzielona lub cofnięta za pomocą ustawień oprogramowania.

Wyjątki – zgoda nie jest wymagana, jeśli pliki cookie są:

• niezbędne do przeprowadzenia transmisji komunikatu za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej lub
• absolutnie niezbędne do świadczenia usługi online wyraźnie żądanej przez użytkownika.

Ważne: Kontynuowanie przeglądania strony internetowej nie oznacza wyrażenia ważnej zgody. Konieczne jest podjęcie wyraźnego działania (np. kliknięcie „Akceptuj”).

Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z PKE może skutkować karami administracyjnymi (np. nałożonymi przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej – UKE) nawet do 3% przychodów podmiotu ukaranym oraz roszczeniami z tytułu nieuczciwej konkurencji na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

W zależności od roli, jaką firma pełni zgodnie z przepisami PKE, zakres obowiązków może się różnić.

---

Ustawa o języku polskim

Operatorzy handlu elektronicznego w Polsce muszą zapewnić, aby wszystkie informacje przeznaczone dla konsumentów były dostępne w języku polskim.

Obejmuje to opisy produktów, warunki świadczenia usług, politykę prywatności, faktury, instrukcje obsługi i komunikaty marketingowe. Wyjątki dotyczą wyłącznie nazw marek lub powszechnie zrozumiałych uniwersalnych symboli. Naruszenia – takie jak stosowanie wyłącznie obcojęzycznych ofert lub instrukcji – podlegają karze grzywny.

Ogólna zasada ustawy o języku polskim

Zgodnie z art. 7 ustawy o języku polskim przedsiębiorstwa kierujące swoją ofertę do polskich konsumentów lub realizujące umowy na terenie Polski są zobowiązane do używania języka polskiego we wszystkich komunikatach o znaczeniu prawnym. Obejmuje to nazewnictwo towarów i usług, sporządzanie ofert, udzielanie gwarancji, wystawianie faktur i paragonów oraz dostarczanie instrukcji obsługi.

Artykuł 7a doprecyzowuje, że język polski musi być używany w szczególności w:

• nazwach i opisach produktów i usług,
• ofertach promocyjnych,
• warunkach gwarancji, fakturach i paragonach,
• instrukcjach użytkowania i ostrzeżeniach dla konsumentów.
  Nieprzestrzeganie tych obowiązków może skutkować sankcjami administracyjnymi.

Wpływ na strony internetowe zajmujące się handlem elektronicznym

Sklepy internetowe działające na polskim rynku muszą zapewnić, że wszystkie kluczowe informacje – interfejs, ceny, cechy produktów, warunki dostawy i zwrotów, obsługa klienta – są dostępne w języku polskim, zanim klient przejdzie do momentu złożenia zamówienia.

Podanie informacji wyłącznie w języku obcym może narazić firmę na kary i potencjalne roszczenia z tytułu nieuczciwej konkurencji.

Wszystkie komunikaty marketingowe wysyłane bezpośrednio do konsumentów – jak newslettery, banery, reklamy – muszą być przedstawione w języku polskim.

Hasła lub oferty w języku obcym są dopuszczalne tylko wtedy, gdy towarzyszy im tłumaczenie na język polski, które jest łatwo dostępne i zrozumiałe dla konsumenta.

Obowiązują pewne wyjątki:

• Znaki towarowe i nazwy marek mogą być przedstawiane w języku oryginalnym bez tłumaczenia.
• Uniwersalne symbole graficzne (np. piktogramy) nie wymagają towarzyszącego im tekstu w języku polskim, pod warunkiem że ich znaczenie jest jasne i nie zawiera treści w języku obcym. W przypadku gdy w symbolu pojawia się tekst w języku obcym, należy zapewnić jego wersję w języku polskim.

Kary za nieprzestrzeganie przepisów

Artykuł 15 ustawy stanowi, że nieprzestrzeganie wymogów dotyczących języka polskiego – w szczególności poprzez stosowanie nazw, ofert, instrukcji lub innych dokumentów w języku obcym, objętych art. 7 i 7a – stanowi przestępstwo podlegające karze. Egzekwowanie przepisów może być prowadzone przez przewodniczącego Rady Językowej, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK), Inspekcję Handlową oraz inne właściwe organy.

Praktyczne wskazówki dotyczące zgodności

• Przeprowadź audyt językowy: upewnij się, że strony produktów, warunki użytkowania, polityka prywatności i często zadawane pytania są w pełni i jasno dostępne w języku polskim.
• Dostosuj opakowania i etykiety: nawet jeśli nazwa marki jest w języku angielskim, etykiety opisowe, instrukcje dotyczące pielęgnacji i listy składników muszą być w języku polskim.
• Przetłumacz promocje: wszystkie banery, wiadomości e-mail i posty w mediach społecznościowych powinny zawierać pełne tłumaczenia na język polski wszelkich nagłówków lub ofert w języku obcym.
• Korzystaj z profesjonalnych usług tłumaczeniowych: Poleganie wyłącznie na tłumaczeniach maszynowych może prowadzić do nieścisłości. Profesjonalne tłumaczenia zapewniają zgodność z przepisami i utrzymują zaufanie konsumentów.

---

Ustawa o ochronie danych

Polska ustawa o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. uzupełnia ogólne rozporządzenie UE o ochronie danych (RODO), określając krajowe procedury, mechanizmy nadzorcze i szczegółowe obowiązki administratorów i podmiotów przetwarzających dane działających w Polsce.

Zgodnie z ustawą Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (PUODO) jest odpowiedzialny za monitorowanie i egzekwowanie zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony danych. PUODO przeprowadza kontrole, wszczyna postępowania i nakłada kary administracyjne. Platformy handlu elektronicznego przetwarzające dane osobowe – od rejestracji użytkowników po komunikację marketingową – muszą współpracować z PUODO podczas dochodzeń.

Co ważne, chociaż kary za naruszenia RODO są nakładane zgodnie z przepisami RODO, to krajowa ustawa reguluje szczegółowe procedury kontroli i odwołań.

Odpowiedzialność karna

W przeciwieństwie do RODO, polska ustawa wprowadza sankcje karne za niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych. Osoby uznane za winne mogą zostać ukarane grzywną, ograniczeniem wolności lub karą pozbawienia wolności do dwóch lat, a w przypadku przetwarzania danych wrażliwych bez upoważnienia – do trzech lat.

Przepisy proceduralne

Ustawa określa szczegółowe procedury postępowania w sprawach dotyczących ochrony danych w Polsce, w tym prawa i obowiązki stron uczestniczących w postępowaniach przed PUODO i sądami.

Mechanizmy certyfikacji

Ustawa określa ramy mechanizmów certyfikacji ochrony danych, umożliwiając organizacjom wykazanie zgodności z normami ochrony danych. Chociaż certyfikacja jest dobrowolna, uzyskanie uznanego certyfikatu może zwiększyć zaufanie klientów i interesariuszy, sygnalizując zaangażowanie w stosowanie najlepszych praktyk w zakresie ochrony danych.

Obowiązki związane z rejestrem BDO

BDO (Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami) to krajowy rejestr elektroniczny zarządzany przez polskie Ministerstwo Klimatu i Środowiska. Został on stworzony w celu monitorowania wprowadzania produktów, opakowań i działań związanych z gospodarką odpadami.

Firmy zajmujące się handlem elektronicznym działające w Polsce muszą przestrzegać obowiązków BDO, jeśli zajmują się produktami pakowanymi.

Kto musi się zarejestrować?

Firmy zajmujące się handlem elektronicznym są zobowiązane do rejestracji w BDO, jeśli:

• wprowadzają produkty w opakowaniach na rynek polski (np. poprzez sprzedaż lub dystrybucję),
• importują towary pakowane z zagranicy,
• wytwarzają odpady w ramach swojej działalności.

Kluczowe obowiązki

Zarejestrowane firmy muszą:

• Prowadzić elektroniczną ewidencję wytworzonych odpadów,
• Przedkładać roczne sprawozdania dotyczące ilości i rodzajów wprowadzonych opakowań,
• Umieszczać swój numer rejestracyjny BDO na odpowiednich dokumentach, takich jak faktury.

Kary za nieprzestrzeganie przepisów

Nieprzestrzeganie wymogów BDO może skutkować:

• karami administracyjnymi od 5000 PLN do 1 000 000 PLN,
• w poważnych przypadkach sankcjami karnymi, w tym grzywnami lub karą pozbawienia wolności.

Proces rejestracji

Przedsiębiorstwa muszą zarejestrować się przed rozpoczęciem odpowiedniej działalności. Wniosek składa się online. Opłata rejestracyjna wynosi 100 PLN dla mikroprzedsiębiorstw i 300 PLN dla pozostałych przedsiębiorstw, z wymogiem corocznego przedłużania rejestracji.

Wsparcie prawne, które może być potrzebne w celu zapewnienia zgodności z BDO:

1. Określenie konieczności rejestracji BDO
2. Pomoc w rejestracji BDO
3. Bieżące wsparcie w zakresie zgodności z przepisami wraz z corocznym sprawozdawczością
4. Reprezentacja prawna przed organami regulacyjnymi

---

FAQ: Biznes e-commerce